Golden Tulip heeft het faillissement aangevraagd, voor de 13 hotels die de keten in eigendom heeft.  In veel persartikels en publicaties zal u lezen dat “de economische crisis” uiteindelijk de hotelgroep de das heeft omgedaan.  Dit klopt maar zéér gedeeltelijk. Golden Tulip is geboren uit een samenwerkingsconcept. In 1962 bundelden zes onafhankelijke Nederlandse hotels, waaronder het Krasnapolsky hotel in Amsterdam, hun krachten en richtten Golden Tulip Hotels Holland op. De onderneming groeide in korte tijd uit tot de grootste hotelketen in Nederland. 

  In 1975 werd samen met de Koninklijke Luchtvaartmaatschappij (KLM) Golden Tulip Hotels Worldwide opgericht. Als dochtermaatschappij van KLM groeide het netwerk van Golden Tulip in snel tempo op een groot aantal KLM-bestemmingen. Zo groeide de onderneming uit van pure sang hotelier tot licentiehouder van het  merk en het leveren van reserveringen aan de licentienemers. De keten groeide uit van een groepering van eigenaars naar een franchiseconcept. Dat is het eenvoudigste concept in de hotellerie: de eigenaar van het hotel (vaak een investeringsmaatschappij) betaalt voor het merk, de marketinginspanningen en –vooral- het wereldwijde reserveringssysteem en draait verder voor alle andere operationele kosten ook op.

In 1979 werd een hotelmanagement-maatschappij opgericht die een groot aantal hotels beheerde.Vanaf toen had Golden Tulip eigenlijk nog maar één strategie: de vlucht vooruit, liefst met zo weinig mogelijk eigen middelen. Akkoorden met Utell moesten de wereldwijde distributie en sales verzekeren, terwijl KLM zorgde voor minstens een deel van de aanvoer van klanten.

Het bedrijf kwam vervolgens nog kortstondig  onder de vleugels van NH terecht, maar het mag duidelijk zijn dat van enige visie of lange termijn strategie al een tijdje geen sprake meer was.

Sinds de eeuwwisseling heeft Hans Kennedie het roer in handen,en was het motto: “groei, groei, groei”. Deze groei werd verwezenlijkt langs alle mogelijke wegen: franchise-,management- en eigenaarsconcepten. 2006 was een scharnierjaar met doorbraken in zowat alle continenten ter wereld.

Drie elementen hebben uiteindelijk het lot van de groep bepaald: een warrige strategie, niet gebaseerd op een duidelijke en redelijke lange termijn visie, een vertrouwen in een eeuwig groeiende hotelmarkt op wereldvlak (waarbij boomende markten andere, af en toe stagnerende markten moesten compenseren) en vooral: erop vertrouwen dat blijven groeien de oplossing zou zijn voor alle problemen. Quod non. De wereldwijde economische crisis is vandaag de doodsteek voor alle businessmodellen die enkel bestaan bij de gratie van enorme groei.

Vandaag gaan de eigendommen van Golden Tulip over in andere handen. Maar wie gelooft dat deze keten een slachtoffer is van de crisis, die kent niet het hele verhaal. Conclusie: van alle bedrijven die het laatste jaar sneuvelden, zijn er slechts een kleine minderheid echt slachtoffer van de crisis. Bij de meesten ging het om te ambitieuze groeiplannen, mismanagement of een combinatie van beiden.

Comments (0)

Subscribe to this comment's feed

Name

Email

Comment

smaller | bigger

Add Comment Preview